Estiven toda a tarde fotografando nun pobo abandonado situado a uns douscentos metros deste lugar. Levaba unha idea precisa do que necesitaba para o meu traballo, pero non dei atopado a maneira de plasmala en imaxes.

Coma sempre ocorre nestes casos, o desánimo comezou a apoderarse de min. Se cadra non estaba enfocando ben o tema, así que decidín deixalo para outro día. Non sempre ten un a cabeza para fotografar.

Regresei ao coche, deixei a mochila no asento do acompañante, arranquei o motor e dispúxenme a emprender o camiño de volta.

Foi entón cando as vin. Subían polo prado cara o cume da lomba que os máis vellos do lugar denominan o castelo, onde en tempos houbo un poboado celtibérico do que xa non queda rastro ningún. Coma se os antigos habitantes do pobo decidisen atopar acougo nas entrañas daquel primitivo asentamento…

Así as cousas, non me quedou outra que coller de novo a cámara. Tres fotos abondaron, malia que coa primeira sería suficiente. As outras dúas foron feitas por inseguridade ou medo a non saber captar eso que ás veces nos atrapa de maneira inexplicable.

Non sei se algún día esta foto vai funcionar ou non nese traballo no que ando metido, pero teño a sensación de que, se aquel día eu estaba alí, só foi para poder facela. O resto foi tempo que pasa…

O toldo vermello de Bolonia

“Gustaríame comprar unha peza desa tea vermella. Non sei que vou facer con ela. Poida que só a necesite para facer este retrato. En calquera caso, podes tocala, engurrala, alisala, poñela ao sol, colgala, dobrala, soñar co que hai ao outro lado.”

Un deses libros de difícil clasificación. Outra maneira de sentir, de viaxar, de narrar…

John Berger en estado puro. Imprescindible.

Quen non quixo ter algunha vez unha cámara Polaroid nas súas mans?

O certo é que levo un tempo na procura dunha delas e cargas de película suficientes para preparar un pequeno traballo, pero polo de agora non a dei conseguido. Con todo, grazas aos avances da tecnoloxía puiden probar este domingo un novo xoguete. A xenerosidade do meu cuñado, que me deixou durante toda unha tarde o seu teléfono móbil, unha aplicación que simula o efecto deste tipo de película, e coma sempre, moitas ganas de fotografar, fixeron posible que fose configurando o bosquexo do que algún día será un novo proxecto. Xa sabedes, outro de tantos…

Tempos mortos

“Ás veces non hai nada que dicir. Ou haino, pero o momento non é o oportuno. As pausas e os tempos mortos son tan importantes coma os períodos de produción. A expectación contemplativa e o silencio axúdanche a manter abertos os ollos e os oídos, para que se vaia filtrando por eles o material. A escritura é unha forma de mirar e unha forma de escoitar. A escritura é unha forma de estar no mundo. É dicir: unha forma de vivir, de respirar. E de agardar.”

Roger Wolfe
Tiempos muertos / Editorial Huacanamo

Probade a cambiar a palabra escritura por fotografía. Toda unha declaración de principios…

Se queredes ler o texto completo premede neste enlace.

Dende que era neno, sempre que escoito pasar un avión sobre a miña cabeza sinto a necesidade de localizalo. Ao principio non entendía moi ben por que o son chegaba dunha parte do ceo mentres o avión estaba noutra diferente. Agora, tras o paso pola escola, xa sei que o son e a luz se propagan a diferente velocidade, pero eso non impide que siga coa miña teima.

Supoño que é algo atávico. Desexamos romper barreiras e movernos con plena liberdade, ter tempo para descubrir cousas novas e coñecer outros lugares, pero seguimos presos nesta roda infernal na que se convirte ás veces o cotián. Quizá coa nosa vida sedentaria procuremos a estabilidade ou certa seguridade, pero nestes tempos que corren, onde todo semella esvaecerse por momentos, pouca marxe queda para a certeza.

Desta volta tocoume quedar en terra. Se cadra outro día vexo as cousas dende outra perspectiva…

Zen e a arte do mantemento da motocicleta

Escoitei falar deste libro hai xa un par de anos, mentres asistía a un taller fotográfico. Quedou anotado, coma tantos outros, na lista de lecturas pendentes, esa que non deixa de medrar e ás veces semella inabarcable. Hai un par de meses atopei un exemplar na libraría mentres buscaba outras cousas, e decidín mercalo para lelo durante as miñas vacacións. O certo é que non puiden agardar tanto, e logo de lelo non se me ocorre mellor cousa que recomendalo.

Unha viaxe en moto co seu fillo é o punto de partida que escolle Robert M. Pirsig para explorar a nosa herdanza filosófica e tratar de tender pontes entre a visión occidental do mundo e a oriental. O autor aposta por unha vía intermedia na que poidamos liberarnos dos nosos prexuízos e tratemos de comprender o mundo dende unha perspectiva diferente.

Para obter máis información sobre este libro podedes visitar a páxina da editorial Sexto Piso

“Queres saber como pintar un cadro perfecto? É doado. Faite perfecto ti mesmo e logo pinta con naturalidade. Así é como o fan os expertos. Pintar un cadro ou reparar unha motocicleta non é algo illado do resto da túa existencia.”