Category: Caderno de bitácora

…

Estaba paseando polo casco vello daquela cidade cando comezou a chover. Púxenme ao abeiro dun portal e quedei un anaco observando á xente que apuraba o paso para non mollarse demasiado. Foi entón cando entraron correndo na praza. Non dubidei. Corrín cara eles para facer a foto. Logo fixen dúas ou tres máis, pero ningunha coa forza da primeira. Supoño que fotografar é deixarse levar por impulsos, non pensar moito no que estás facendo para non estragar a maxia do momento.

…

 

Hai poucos días tiven un soño moi curioso. Atopábame rodeado de cabalos salvaxes e trataba de dominalos. Conseguín atrapar a un deles coa miña corda, pero decidín soltalo cando me pediu que o deixase en liberdade. Foi entón cando apareceu un enorme cabalo branco galopando ás miñas costas, e pensei:

Este tampouco é para min. Eu busco ao gran cabalo negro…

Se cadra iso é a miña fotografía.

…

A finais do pasado mes de agosto acudín ao Courel para asistir ao taller de edición fotográfica organizado polo colectivo Fotoxoguete e impartido polo fotógrafo José Manuel Navia e o seu equipo de traballo, formado por Carmen e Marta.

Durante seis intensos días estivemos analizando os diferentes mecanismos que nos poden servir no futuro para darlle unha forma definitiva aos nosos traballos, porque no fondo, de pouco serve ir acumulando cada vez máis imaxes se non somos quen de articular un discurso propio con elas.

Por iso foi de gran axuda poder observar o proceso completo do último traballo de Navia, dende que que foi concibida a idea ata o momento no que decidiu cáles van ser as fotos que finalmente darán forma ao libro.

Agora só queda ir asimilando toda a información recibida para poder aplicala ás ideas que pouco a pouco vou desenvolvendo.

…

Coñecín a Carlos Puga hai un par de anos, cando acudín ao taller fotográfico que organizaba nas montañas do Courel. Dende aquela déixome caer pola súa casa de cando en vez para retomar as conversas e tomar prestados algúns libros da súa biblioteca. Sempre di que non hai que ter présa, que as cousas chegan cando teñen que chegar, e que o único que importa é ter constancia no traballo para poder avanzar paseniñamente.

A última vez que estiven alí quedei un anaco observando as vellas diapositivas que se amoreaban nos andeis do seu estudio. Descoñezo se foron utilizadas para algún traballo ou se pola contra nunca saíron á luz, pero pódovos asegurar que alí estaban os froitos de media vida observando o mundo a través do visor da súa cámara. Daquela comprendín o verdadeiro significado da palabra perseveranza…

…

Andei estes días revisando o meu arquivo fotográfico na procura de inspiración. Non sempre funciona, pero desta volta dei cunha imaxe que me fixo recordar que aínda teño unha débeda pendente coa cidade amurallada.

Haberá que saldala…

…

 

Tarde de sábado. Sentado no sofá apuro as últimas páxinas de (Retro)visor, o último poemario de Antía Otero. Poesía en movemento para facer unha viaxe intimista na procura da identidade que ás veces queda agochada nas rutinas cotiáns.

Avanzo despacio, saboreando as palabras, deténdome nas fendas que me levan a outras lecturas, a outras imaxes. Pecho os ollos, pérdome na escuridade e inicio a miña propia viaxe interior.

E de súpeto estou no coche, devorando quilómetros mentres a choiva bate contra o parabrisas e o mundo semella diluírse. Acendo a radio e os acordes da guitarra de Ry Cooder inundan o aire cunha tristura infinita. Penso no que deixo atrás, pero busco coa mirada a liña do horizonte para tratar de atopar unha referencia que me permita non perder o norte, ese norte que ás veces é sur e outras un inmenso burato negro que ameaza con engulir o presente.

A estrada é unha sucesión de liñas que marcan o compás. Cada pouco tempo aparece un cartel que suxire novos camiños, pero eu aborrezo os desvíos porque o único que conseguen é que me disperse, e a dispersión é a miña peor inimiga. Acaba por sumirme na desesperación.

Os faros do coche que vén a toda velocidade polo outro carril son coma un recordatorio da miña propia fraxilidade. Outra vez ese arrepío subindo polas costas, unha descarga no espiñazo que me devolve á realidade.

Abro os ollos e recordo que estaba a ler o libro que agora está no chan, agardando a que o recolla. É curioso comprobar como se vai pechando o círculo, e a lectura deste libro me leva a ver de novo a película París-Texas, de Win Wenders, e logo dou un salto para instalarme nas crónicas de motel de Sam Shepard antes de recaer outra vez en Kerouac e o seu camiño.

E de novo esa sensación. Fragmentos soltos que deixan intuír unha conexión que non acerto a comprender antes de que fuxan cara a escuridade e me deixen unha vez máis no punto de partida…

Ry Cooder / París-Texas